Drewno jest jednym z najważniejszych surowców polskiej gospodarki. Dla przemysłu drzewnego stanowi podstawę produkcji i rozwoju, dla innych sektorów – ważny materiał wykorzystywany bezpośrednio lub poprzez produkty uboczne i pozostałości. Jednocześnie biomasa drzewna pozostaje elementem rynku paliw dla energetyki i ciepłownictwa. Jak znaleźć równowagę między tymi potrzebami?
Dla przemysłu drzewnego stabilny dostęp do drewna o odpowiedniej jakości i przewidywalnej cenie jest jednym z podstawowych warunków prowadzenia działalności. Od dostępności surowca zależą możliwości produkcyjne firm, ich konkurencyjność, inwestycje oraz planowanie rozwoju.
Znaczenie krajowej bazy surowcowej jest przy tym ogromne. Lasy Państwowe pozostają zdecydowanie największym dostawcą drewna na polski rynek, a większość pozyskiwanego przez nie surowca trafia do przedsiębiorców.
Jednocześnie o dostępności drewna coraz trudniej mówić wyłącznie z perspektywy jednej branży. Swoje potrzeby mają przemysł tartaczny, meblarski, płytowy, celulozowo-papierniczy i opakowaniowy. Z kolei transformacja energetyczna sprawia, że biomasa pozostaje elementem miksu paliwowego części energetyki i ciepłownictwa. Do tego dochodzą producenci pelletu, firmy zajmujące się przetwarzaniem biomasy oraz rynek produktów ubocznych i pozostałości.
Nie każde drewno jest takim samym surowcem
Mówiąc o „drewnie”, często pomija się różnice w jego jakości, parametrach i możliwościach wykorzystania. Inne wymagania ma tartak, inne producent płyt czy papieru, a jeszcze inne instalacja wykorzystująca biomasę do produkcji energii.
Dlatego pytanie „Czy drewna wystarczy dla wszystkich?” warto uzupełnić o kolejne: Jakiego drewna i do jakiego zastosowania?
Coraz większego znaczenia nabiera efektywne gospodarowanie surowcem oraz model jego wykorzystania, który pozwala możliwie długo zachować wartość materiałową drewna, a jednocześnie racjonalnie zagospodarować produkty uboczne i pozostałości.
Najpierw materiał, energia jako element łańcucha
Kierunek zmian w europejskich regulacjach jest czytelny – coraz większy nacisk kładzie się na efektywne i kaskadowe wykorzystanie surowca drzewnego. W Polsce od września 2025 r. obowiązują również przepisy określające cechy jakościowo-wymiarowe drewna energetycznego.
Z punktu widzenia rynku ważniejszy od szczegółów regulacji jest jednak sam kierunek zmian: pełnowartościowy surowiec powinien być wykorzystywany tam, gdzie może tworzyć największą wartość, a dostępne zasoby – możliwie efektywnie.
Nie musi to oznaczać wyłącznie konfliktu pomiędzy przemysłem a energetyką. Może również otwierać przestrzeń do współpracy.
To, co powstaje w jednym sektorze, może znaleźć zastosowanie w drugim
Przerób drewna nie kończy się na produkcie podstawowym. W procesach produkcyjnych powstają produkty uboczne i pozostałości, które mogą być wykorzystywane w kolejnych procesach technologicznych, a część odpowiednich strumieni może znaleźć zastosowanie energetyczne.
Dlatego rynek warto postrzegać przez pryzmat całego łańcucha wykorzystania surowca. Jak najdłużej zachować jego wartość materiałową? Które strumienie można ponownie wykorzystać lub przetworzyć? Które, po wykorzystaniu innych możliwości, mogą służyć produkcji energii?
Dostępność to nie tylko ilość
Sama ilość dostępnego surowca to tylko część problemu. Dla przedsiębiorstwa przemysłowego, producenta biomasy czy ciepłowni liczą się również jakość, lokalizacja, termin dostawy i cena. Znaczenie mają także transport, logistyka, sezonowość, magazynowanie oraz przewidywalność podaży.
Dlatego bezpieczeństwo surowcowe wykracza dziś poza pytanie o wielkość pozyskania. Ważne stają się stabilność dostaw, długoterminowe kontraktowanie, alternatywne źródła biomasy, efektywniejsze wykorzystanie krajowych zasobów oraz odpowiedź na pytanie, jak rozwój jednego sektora nie powinien odbywać się kosztem drugiego.
Przemysł kontra energetyka? To zbyt proste
Dyskusję o wykorzystaniu drewna łatwo sprowadzić do dwóch stron: przemysłu drzewnego i energetyki. Rzeczywistość jest jednak bardziej złożona.
Przemysł potrzebuje surowca, aby produkować, inwestować i zachować konkurencyjność. Energetyka i ciepłownictwo potrzebują stabilnych źródeł paliw, a rynek biomasy – przewidywalnych warunków funkcjonowania.
Dlatego najważniejsze pytanie nie brzmi: Komu powinno przypaść drewno? Ważniejsze jest: Jak wykorzystać dostępny surowiec, aby pogodzić potrzeby różnych sektorów i osiągnąć możliwie dużą wartość gospodarczą, środowiskową i energetyczną?
Same regulacje nie wystarczą. Potrzebna jest również rozmowa pomiędzy branżami – nie o sobie, ale ze sobą.
Jeden surowiec. Wiele potrzeb. Wspólna rozmowa.
Temat dostępności biomasy i surowca drzewnego będzie jednym z ważnych punktów XVI Jesiennego Forum Biomasy i RDF w Ciepłownictwie, Energetyce i Przemyśle, które odbędzie się 22-23 października 2026 roku we Wrocławiu.
Podczas panelu „Czy biomasy i surowca drzewnego wystarczy dla wszystkich? Jak pogodzić potrzeby różnych sektorów gospodarki?” spotkają się przedstawiciele przemysłu drzewnego, energetyki, ciepłownictwa oraz rynku biomasy.
Bo choć potrzeby poszczególnych sektorów są różne, surowiec i rynek pozostają wspólne. Dlatego zamiast rozmawiać o sobie osobno, warto rozmawiać ze sobą.
Szczegóły i rejestracja:www.powermeetings.eu/forum-technologi-w-cieplownictwie-energetyce-spalanie-biomasy/
~kafal
